Mijn verhaal: leven met een depressie

Laatst bijgewerkt: januari 2010

mijn verhaal Ik ben erg gezellig, soms levend dood...

Sinds 1991 heb ik last van regelmatig terugkerende depressies. De eerste zware depressie kreeg ik nadat ik binnen een periode van nog geen jaar een aantal zeer ingrijpende gebeurtenissen had meegemaakt.
Het begon met een val van de trap van mijn zus van 33 jaar waardoor ze kwam te overlijden. Vlak daarna kreeg ik een nieuwe baan en in die eerste week overleed mijn schoonvader op 63 jarige leeftijd na een ziekteperiode van twee maanden aan kwaadaardig kanker. In de week van zijn begrafenis trouwde mijn andere zus en zij vertrok naar Limburg. Ze kreeg een miskraam, ik stopte met roken en we verkochten ons huis. Ik zat in het examenjaar van een avondopleiding MBO, op het werk was een reorganisatie en de druppel was een collega op mijn afdeling die in een weekend plotseling kwam te overlijden.

Dit alles heb je dus niet zelf in de hand, het overkomt je. Steeds maar doorlopend knapte na een bezoek aan een magnetiseur de ballon. De tranen kwamen en hielden niet meer op. Zo energiek en levendig als ik altijd was kwam ik nu levend dood op de stoel te zitten en kwam in een half jaar tijd zelfs 25 kilo aan.
Een depressie kost enorm veel energie, zelfs praten is me dan teveel. `s Nachts rond vijf uur wakker en pas tegen de ochtend in slaap vallen. Piekeren doe ik niet maar de slaap komt ook niet.
`s Ochtends je bed niet uitkunnen omdat je energie op is en het liefst de hele dag blijven liggen.
Mijn stemming wordt in de loop van de vaak beter. Gewone zaken als lezen, concentreren of iets onthouden is er in deze perioden niet bij. Ik kom moeilijk op woorden, ik tril, zweet en alles is me te veel. Het liefst zit ik de hele dag in een hoekje en hoop dat niemand aandacht aan me schenkt want dat kost alleen extra energie want ik kan niets maar ben ook graag gezond. Aan de buitenkant zie je vaak niets aan me. Wanneer het iets beter met me gaat probeer ik toch zoveel mogelijk te doen.
Ik begrijp dat mensen die me alleen in mijn betere, gezellige perioden treffen zich niet kunnen voorstellen dat het ook anders kan zijn.

Een ziekte heb je nooit alleen en petje af voor mijn man die al meer dan de helft van ons huwelijk mijn depressies moet doorstaan. Hij vlucht soms en gaat fietsen om bij die chagrijnige kop die niks zegt en nergens zin in heeft weg te zijn. Ook sommige vakanties zijn door mijn depressies in het water gevallen.
De beginjaren wilde ik geen medicijnen omdat mijn zus als meervoudige persoonlijkheid altijd veel medicijnen had moeten slikken en ik hier dus een grote afkeer van had. Voordat medicijnen aanslaan gaan er een aantal weken voorbij en elk soort heeft zo zijn eigen bijwerkingen.
Na een aantal soorten antidepressiva te hebben gehad kreeg ik in 1992 Prozak, het wondermiddel uit Amerika. In anderhalve week tijd viel ik 7 kilo af …super… maar ik werd er een zombie van. Ik kon niet meer fatsoenlijk praten en lopen. Het leek wel of ik enorm gedronken had, sprak met een dubbele tong en waggelde als een dronkaard…In Amerika is er zelfs een boek verschenen “Mijn leven na Prozak”.
Regelmatig heb ik de medicijnen in de zomer afgebouwd maar dit ging steeds weer mis. Ik heb nu redelijk kunnen accepteren dat ik medicijnen moet slikken maar blijf zoekende naar nieuwe ontwikkelingen.

Ik probeer altijd van alles om zo snel mogelijk weer beter in mijn vel te komen. Bewegen is goed voor je want dan wordt serotonine aangemaakt, de stof die ik mis. Wanneer je érgens geen energie voor hebt wanneer je een depressie hebt is het wel hardlopen. Ik probeer het wel maar dat wordt dan vaak sjokken in plaats van joggen.
Ik heb al die jaren veel gelezen over depressies en allerlei soorten trainingen en therapieën gevolgd zoals psychotherapie, NEI- en RET-therapie en reïncarnatietherapie. Ik heb een lichtlamp aangeschaft voor lichttherapie en ga iedere winter een week naar de zon. Ik heb een periode aan meditatie, visualisaties en mantra’s zingen gedaan en kwam zelfs terecht bij de Bagwan (Osho) waar mijn schoonmoeder niet blij mee was. Ze zag me al in roze jurken rondlopen. Door al die therapieën heb ik mijn leven ondertussen wel helemaal doorgekauwd en op een rijtje maar helaas, de depressies blijven.

Er zijn gelukkig ook voordelen aan mijn depressies! Wanneer ik namelijk slecht in mijn vel zit heb ik weinig tot geen last van mijn normaal erge rugklachten omdat ik dan erg weinig doe. Wanneer er weer betere dagen komen besef ik dat terdege en kan echt genieten van de terugkomst van mijn goede stemming en energie!
Vanaf 1991 heb ik dus elke winter last van een depressie variërend van een aantal weken tot meerdere maanden.
Afgelopen zomer ben ik bewust in de zomer gestopt met roken Helaas voelde ik me hierdoor heel snel afglijden in een diep dal maar ik wilde toch echt niet meer roken. Na enkele maanden en na een gesprek met mijn huisarts ben ik toch maar weer begonnen. Hij zei heel treffend: “je gaat er eerder dood aan maar zo heb je ook geen leven” en ik moest hem helemaal gelijk geven. Dan maar wat minder lang achter de geraniums!
Het taboe is nu wat van depressies af. Ik heb er altijd open over gepraat en daar kreeg ik toch veel door terug. Het einde is nog niet in zicht maar er zijn weer nieuwe ontwikkelingen zoals Neurofeedback waar ik me nu in aan het verdiepen ben. Neurofeedback is een trainingsmethode voor de hersenen, bedoeld om ontregelde hersenactiviteit weer in balans te brengen. Klachten die verband houden met deze ontregeling, verminderen of verdwijnen door het conditioneren van de hersenactiviteit. Met name bij depressies en ADHD worden goede resultaten geboekt.
Ik heb weer nieuwe hoop.

Pauline van de Straat
vd.straat@hccnet.nl

zie ook artikel : Vervolgverhaal vanaf 2010 : maar helaas....



verschenen op : 23/11/2004 , bijgewerkt op 26/01/2010


pub