ad

Grote verschillen in kostprijs cataractoperatie

Laatst bijgewerkt: juli 2020
oog-cataract-170_400_12.jpg

nieuws 1 op 10 Belgen boven 65 krijgt te maken met de oogziekte cataract. Wie een cataractoperatie moet ondergaan, probeert maar beter op voorhand zicht te krijgen op de prijs die hij daarvoor zal moeten betalen. Cataract of staar is een gevolg van het verouderingsproces. De enige oplossing is een operatie, waarbij de vertroebelde ooglens wordt vervangen door een implantaat.

Een cataractoperatie is doorgaans niet dringend en kan dus perfect op voorhand worden gepland. Dat laat de patiënt dan ook toe op vooraf de nodige informatie in te winnen, over de factoren die de kostprijs beïnvloeden, zoals het type kamer en de kosten voor supplementen.

Door een verschil in aangerekende supplementen kan de factuur voor zo’n ingreep in het ene ziekenhuis immers tot bijna € 650 duurder uitvallen dan in het andere, ook voor wie niet voor een eenpersoonskamer kiest. Dat blijkt uit een onderzoek van het ziekenfonds Bond Moyson en Test-Aankoop. Ook de lange wachttijden voor een raadpleging in het ziekenhuis zijn een hindernis, evenals het gebrek aan informatie over het kostenplaatje.

Daartoe werden alle (campussen van) algemene ziekenhuizen in België en 42 privépraktijken telefonisch gecontacteerd en werden alle websites van de ziekenhuizen geanalyseerd. Bond Moyson verzamelde de facturen van cataractoperaties in dagopname met het oog op een tariefvergelijking. Ook gingen zij na hoeveel de pre- en postoperatieve onderzoeken en consultaties kostten.

Welk ziekenhuis de patiënt kiest, blijkt doorslaggevend voor het totale kostenplaatje van de cataractingreep. In Kliniek Sint-Jan in Brussel, kost een cataractoperatie voor een doorsneepatiënt in een gedeelde kamer het meest: bijna € 650 meer aan supplementen dan in het goedkoopste ziekenhuis. Deze meerprijs is volledig ten laste van de patiënt zelf, boven op het remgeld dat hij natuurlijk ook al moet betalen. Bovendien gaat het dan nog niet over eenpersoonskamers, want die zijn nog duurder, met supplementen tot meer dan € 1 500 in het ziekenhuis Edith Cavell (Brussel).

Ook de locatie van het ziekenhuis speelt een rol. Vooral in Brussel zijn de tarieven hoog, met name omdat de supplementen er de pan uitrijzen. Het zijn dan voornamelijk de ereloonsupplementen die erg hoog kunnen oplopen. Sommige ziekenhuizen vallen ook op door hoge materiaalsupplementen, te wijten aan het gebruik van multifocale lenzen. Dit soort lenzen wordt niet vergoed door de ziekteverzekering. De kosten ervan lopen al snel op tot ongeveer € 1 000, volledig ten laste van de patiënt. In Oost-Vlaanderen noteerde men een verschil in aandeel voor de patiënt van 377 euro in het duurste ziekenhuis tot 196 euro in het goedkoopste. De Oost-Vlaamse ziekenhuizen zijn op de Vlaams-Brabantse na de duurste.

Naast de kosten voor de ingreep zelf, zijn er ook de kosten voor de pre- en postoperatieve onderzoeken en raadplegingen. De nauwkeurige kosten voor de patiënt zijn hiervoor moeilijk te berekenen. De raadplegingen vinden immers vaak plaats in het privékabinet van de oogarts, die zelden het aangerekende bedrag invult op het getuigschrift.

Ook wachttijden maken dat medische zorg niet altijd even toegankelijk is. Het duurt vaak erg lang vooraleer een patiënt in het ziekenhuis een afspraak kan bemachtigen met een oogarts in het kader van een cataractoperatie. Het onderzoek maakte duidelijk dat de wachttijd voor een eerste consultatie gemiddeld 61 dagen bedraagt, met grote verschillen tussen de regio’s. In een kwart van de ziekenhuizen moest men drie maanden of langer wachten. Daarnaast is er ook een nijpend tekort aan oogartsen die de RIZIV-tarieven hanteren: minder dan de helft is geconventioneerd. In nog geen 15 % van de ziekenhuizen kan men een afspraak krijgen binnen de 30 dagen bij een (volledig of deels) geconventioneerde oogarts.

In de privésector waren de wachttijden een pak korter: daar beliep de gemiddelde wachttijd 29 dagen.
Bovendien bleek het opvallend moeilijk om te achterhalen of oogartsen al dan niet geconventioneerd waren. Telefonisch contact met het ziekenhuis, bleef bij één op de tien keer het antwoord schuldig. In 28 % van de gevallen verzekerde men dat de oogarts wel degelijk de RIZIV-tarieven respecteert, terwijl deze in realiteit niet-geconventioneerd was. Ook de websites bleken vaak geen grote hulp. Amper één op de vijf van de websites van de ziekenhuizen kwijten zich goed tot zeer goed van hun taak om de potentiële patiënt te informeren. Het ging uitsluitend om sites van Vlaamse ziekenhuizen. De ideale informatie over de prijs van de ingreep is slechts zelden te vinden. Op zes Vlaamse websites na gaf geen enkele een schatting van de kosten via zijn webadres.

Patiënten kunnen sinds enkele jaren ook terecht bij een gespecialiseerde oogkliniek voor een cataractingreep. Deze privéklinieken moeten zich niet registreren en de overheid, noch de ziekenfondsen hebben een goed zicht op de tarieven die aan de patiënt worden aangerekend. Daarom werd een gezamenlijke bevraging van patiënten georganiseerd, maar dit werd tegengehouden door het Sectoraal Comité van de Sociale Zekerheid en van de Gezondheid. Er mocht niet gevraagd worden naar de naam van de gespecialiseerde oogkliniek omdat het in deze kleine praktijken mogelijk zou zijn deze of gene oogarts te identificeren. Met andere woorden, er kon geen enkele privékliniek worden opgenomen in het overzicht. Volgens Test-Aankoop wordt hiermee duidelijk aangetoond dat de onevenwichtige samenstelling van dit Sectoraal Comité, met vertegenwoordiging van artsen maar geen vertegenwoordiging van de patiënt, een beslissing in functie van het maatschappelijk belang in de weg staat.

Gezien de operatie in bijna alle gevallen vooraf gepland wordt, raden de organisaties patiënten aan vooraf bij hun ziekenfonds langs te gaan. Op die manier kunnen patiënten een belangrijk aandeel aan onnodige kosten vermijden.

www.bondmoyson.be
www.testaankoop.be/cataract




ad


pub