Om te weten of een bepaalde hartslag bij een gegeven inspanning hoog of laag is, kan men in een sportlaboratorium een test afleggen waarbij de inspanning gradueel tot het maximum opgedreven wordt. Indien men op basis van de hartslag wenst te trainen, vraagt men best om sportspecifiek getest te worden. Een fietser legt dus best een test af op de fiets, een loper op de loopband. Is men voetballer dan kan de inspanningstest het best op een loopband afgenomen worden. Voetbal is immers een 'loopsport'. Moeilijker wordt het wanneer men bv volleybal of tennis speelt. Daar is de keuze vrij, maar het best kiest men voor een test die overeenkomt met de sport waarmee men zijn conditie wenst bij te schaven. Met de gegevens uit zulke inspanningstest kan de arts de optimale trainingsintensiteiten bepalen en uitdrukken in hartfrequentiezones zodat er zeer gericht op bv. uithouding getraind kan worden.
Een andere mogelijkheid is om te trainen op basis van de individueel vastgestelde maximale hartslag (HFmax). Komt men boven die maximale hartslag dan traint men niet langer aeroob (dus op uithouding), maar anaeroob (dus op weerstand). Er bestaat een eenvoudige manier om die maximale hartslag te bepalen. Daartoe trekt u uw leeftijd af van het cijfer 220. Het aldus bekomen getal is uw maximale hartslag.
Met deze formule kan men zijn maximale hartslag voorspellen, maar er kan wel een fout optreden van 10 slagen naar boven of naar onder. Alhoewel men uit een formule de theoretische maximale hartslag kan bepalen, is het niet aangeraden om zich hierop te baseren. Veiliger en betrouwbaarder is om de maximale hartslag te bepalen tijdens een korte test bij de arts of op training. Er bestaan ook tabellen waaruit men percentages van de HFmax koppelt aan bepaalde trainingsvormen. Wanneer men bijkomende de hartslag in rust meet, kan men de trainingsintensiteiten nog verder verfijnen.
contacteer ons
Verstuur dit artikel naar een kennis
Druk dit artikel af