Mijn verhaal: Een Spontane Klaplong

Laatst bijgewerkt: May 2002

mijn verhaal Voor mij begon het op zondag 22 aug 1999.

Even voorstellen, ik ben Nicolette en ben 35 jaar, 1,70 m en 60 kg, dat is niet lang en dun dus geen echte risciogroep. Roker, wel een risico?
Moeder van 2 kinderen.
Mijn jongste was in augustus 1999 net 10 maanden en ik wilde hem uit zijn bedje tillen. s'Morgens om 8 uur.
Terwijl ik dat deed voelde ik opeens een stekende pijn achter in mijn schouder, spiertje verrekt dacht ik.

Maar de pijn werd erger en ik begon benauwd te worden.
Weekendarts gebeld, met 2 paracetamolletjes telefonisch het bed in gestuurd. Na een uur, 9.30u toch maar weer gebeld omdat ik dacht dat het iets met mijn long was. De weekend arts zei: "waarschijnlijk is het gewoon hyperventilatie" terwijl ik heel rustig met de arts aan de telefoon probeerde duidelijk te maken dat er 'iets' flink mis was met me.

Mocht tussen de middag komen om 11.30u (3,5 uur nadat het gebeurde).

Bij de arts bleek het een klaplong te zijn en ik moest direct door naar 1e hulp in het ziekenhuis. Daar zag men op de foto's dat mijn rechterlong volledig was dichtgeklapt. Een spannings SPT, hierbij werkt het lekje als een soort ventieltje waardoor lucht in de borstholte stroomt maar niet meer terug stroomt. Hierdoor kan je andere long worden dichtgedrukt en later zelfs je hart.

Er werd direct een drain ingebracht om de leklucht weg te zuigen.
Dit was een heel erg pijnlijke ervaring omdat alleen je huid verdoofd kan worden.

De vijfde dag zou ik worden 'geplakt'als het lekje niet dicht zou zijn. Gelukkig voor mij was dat 'plakken' niet nodig. Bij plakken of talken word er poeder in je long geblazen, dat er voor moet zorgen dat het longweefsel en de longvliezen aan elkaar plakken zodat er geen lucht meer uit je long tussen de longvliezen kan komen. Dit schijnt erg pijnlijk te zijn.

Dag 6 bleek op de foto dat mijn long goed ontplooid was en mocht de drain worden verwijderd. Het lekje was dicht er hoefde niet geplakt te worden.

Dag 7 naar huis.
Thuis kwam ik erachter dat herstel erg langzaam gaat, mijn conditie was nul en je bent erg moe maar ook angstig.
Volgens mijn longarts is de kans op herhaling 50%.

Nu is het December 2001, het gaat nog steeds goed met me. Het heeft toch wel een aantal maanden geduurd voor ik weer helemaal in conditie was. Ik heb als ik verkouden ben soms pijn bij de rechter schouder en waar de drain heeft gezeten.
De angst dat het nog een keer gebeurd is weg, het is naar de achtergrond verdwenen.
Ik rook nog steeds ondanks verschillende pogingen om te stoppen.

Tot zo ver, hopen dat het zo blijft.

Groetjes van Nicolette
zie ook http://home.planet.nl/~vinkevos/klaplong3.html


verschenen op : 14/02/2002 , bijgewerkt op 02/05/2002
pub