print |30.474x gelezen

Chlamydia-infectie: een sluipende oorzaak van onvruchtbaarheid

Een chlamydia-infectie is de belangrijkste oorzaak van een bekkeninfectie. Dit is een ontsteking van het baarmoederslijmvlies (endometrium), de eileiders en eierstokken, en de andere organen die in deze buurt liggen. De ontsteking ontstaat door ziektekiemen die zich vanuit de vagina en de baarmoederhals uitzaaien. In meer dan 8 op 10 gevallen wordt de besmetting via seksueel contact doorgegeven. In zo'n 40 tot 50 % van de gevallen is de oorzaak een chlamydia-infectie.
Dit is een seksueel overdraagbare aandoening of infectie die veroorzaakt wordt door de bacterie Chlamydia trachomatis. Het probleem is dat de meeste mensen die besmet zijn, dit niet merken. Van de vrouwen die met chlamydia zijn besmet, heeft 60% geen (duidelijke) klachten. Bij de overige 40% ontstaan klachten één tot drie weken na de besmetting. Omdat ze het niet merken, laat men zich niet behandelen, waardoor de ziekte verder kan evolueren, en ernstige gevolgen kan hebben zoals onvruchtbaarheid, chronische buikpijn en buitenbaarmoederlijke zwangerschappen. Bovendien kan men de ziekte ook ongemerkt doorgeven aan nieuwe seksuele partners. Dit is des te schrijnender daar Chlamydia trachomatis preventief opgespoord én behandeld kan worden.

Meestal wordt de ontsteking pas ontdekt wanneer de verwikkelingen ervan ook pijn of andere klachten beginnen te veroorzaken, zoals bv. pijn tijdens het vrijen (deze pijn situeert zich vooral diep in de buik en niet in de vagina), een toegenomen vaginale witafscheiding, tussentijds bloedverlies of bloedverlies na seksuele betrekkingen, lichte koorts en een algemeen vaag gevoel van ziekte.

Chlamydia is goed te behandelen met antibiotica , als de infectie tijdig wordt opgemerkt. Maar als de klachten heel vaag zijn of niet serieus worden genomen, is de behandeling soms niet op tijd. De infectie kan dan blijvende schade aanrichten. Hoe langer de besmette vrouw blijft rondlopen met chlamydia, des te groter is de kans op ernstige gevolgen.

Een gynaecologische ingreep, zoals een reiniging van de baarmoeder (curettage), een abortus, of een radiografische opname waarvoor contraststof in de baarmoeder opgespoten wordt, verhogen de kans op uitbreiding van een chlamydia-infectie. Tijdens dergelijke ingrepen kunnen immers ziektekiemen via de baarmoederhals in de baarmoeder gebracht worden.
Ook contraceptiva hebben een belangrijke invloed op het risico. Methodes die gebruik maken van een barrière, zoals een condoom of een diafragma, bieden een goede bescherming tegen de infecties. De pil zou eveneens een beschermend effect hebben. Spiraaltjes doen het risico op een opstijgende infectie toenemen, vooral tijdens de eerste maanden na het inbrengen. Nadien zou het risico terug afnemen. Het risico is ook verhoogd tot meer dan een jaar na de verwijdering van het spiraaltje.

Zonder behandeling kan chlamydia opstijgen via de baarmoeder naar de eileiders. Er ontstaat dan een eileiderontsteking, die zich kan uitbreiden naar de buikholte. Dit heet PID (Pelvic Inflammatory Disease: ontsteking in het bekkengebied). Een eileiderontsteking kan gepaard gaan met koorts en (hevige) pijn in de onderbuik, en op termijn tot chronische onderbuikpijn, onvruchtbaarheid of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

zie ook artikel : dossier--------Pijn in de onderbuik door een eileiderontsteking (salpingitis) of bekkenontsteking (PID)

Bij mannen zijn de gevolgen van chlamydia meestal minder ernstig. Het komt soms voor dat de infectie opstijgt via de zaadleiders naar de bijbal of de prostaat. Bijbalontsteking is het meest voorkomend. Het geeft heftige pijn in de balzak (scrotum), soms uitstralend naar de lies. Zo`n infectie is bijzonder pijnlijk, maar goed te behandelen. Onvruchtbaarheid als gevolg van chlamydia komt bij mannen zelden voor.

Diagnose
De diagnose wordt gesteld door de opsporing van de ziektekiemen in de omgeving van de baarmoederhals. Dit gebeurt momenteel vooral aan de hand van een kweek (cultuur) van de ziektekiemen. De arts veegt hiertoe met een steriele spatel wat slijm op uit de baarmoederhals. Dat slijm wordt dan in het labo onderzocht.
Er bestaan ook gevoelige onderzoekstechnieken waarmee Chlamydia opgespoord kan worden in urine of slijm van de baarmoederhals bij gezonde mensen zonder klachten. Deze technieken worden momenteel nog maar beperkt toegepast.

Behandeling
Chlamydia is goed te behandelen met antibiotica. De behandeling bestaat meestal uit een eenmalige antibioticumkuur. Bij een chlamydia-infectie in de anus bestaat de behandeling meestal uit een kuur van één tot drie weken.
Een chlamydia-infectie kan men gemakkelijk opnieuw oplopen. Daarom is het erg belangrijk dat ook alle seksuele partners worden onderzocht en behandeld.
Omdat chlamydia veel voorkomt en gemakkelijk opnieuw kan worden opgelopen, is het verstandig om na een half jaar opnieuw een onderzoek te laten doen, zeker bij wisselende seksuele partners.

verschenen op : 30-11-2010   |  bijgewerkt op : 22-10-2014

 

Meer over:   bacteriën     bacteriële infecties     SOA man     onvruchtbaarheid vrouw     SOA vrouw     antibiotica     labo onderzoeken     anticonceptie    

Vind je deze informatie nuttig? Deel deze dan nu:
print |30.474x gelezen

Reageer op dit artikel

email:
naam:
verberg bovenstaande gegevens :
je naam en emailadres verschijnen dan niet bij je reactie.
onderwerp:
bericht: tekens over.
terug naar begin artikel »
pub
pub
pub