|
|
|
|
De ziekte van Bechterew : bewegen is de boodschap
|
|
Spondylitis Ankylosans - beter gekend als de ziekte van Bechterew - is een chronische ontsteking van de gewrichten in de wervelkolom. Dit leidt tot een verkalking van de tussenwervelschijven, waardoor de patiënt letterlijk "verstijft". Het is een ongeneeslijke ziekte, en de enige manier om het verlies aan beweeglijkheid tegen te gaan is precies... bewegen.
De benaming "ziekte van Bechterew" verwijst naar de Russische arts Bechterew die als eerste de ziekte identificeerde. In Frankrijk heeft men het over de "ziekte van Pierre Marie", in Duitsland over de "ziekte van (Pierre-Marie)Struempell ". Om deze Babylonische spraakverwarring te vermijden, houden we ons liever aan de wetenschappelijke benaming Spondylitis Ankylosans (of ankylopoetica), kortweg S.A
|
externe link :
Afbeelding: Ziekte van Bechterew
|
|
|
Een reumatische aandoening
|
|
Spondylitis Ankylosans is een inflammatoire reumatische aandoening waarbij een ontstekingsreactie optreedt (met pijn in rust en typisch nachtelijke pijn) in de gewrichten, met een duidelijke voorkeur voor de wervelkolom en het geheel wervelkolom-heiligbeen-bekken. De tussenwervelschijven verkalken en vormen botachtige verbindingen, waardoor de patiënt letterlijk "verstijft" (ankylos is het Griekse woord voor "stijf") en ook een heel typische, voorovergebogen houding aanneemt.
In veel gevallen treden ook ontstekingsverschijnselen op in handen, knieën en voeten (met pijnlijke gezwollen gewrichten), ontstekingen ter hoogte van de pezen (vooral Achillespees en voetzool) en één op vier patiënten heeft te kampen met oogontstekingen. Ook aandoeningen van het darmstelsel (zoals ziekte van Crohn) en ziekte van de huid (psoriasis) kunnen voorkomen.
|
zie ook artikel :
Ziekte van Crohn en Colitis Ulcerosa
|
zie ook artikel :
Psoriasis
|
zie ook artikel :
Achillespeesblessures: peesontsteking en peesscheur
|
|
De meeste patiënten met SA hebben inflammatoire pijn ter hoogte van de wervelzuil (sommigen in de nek, anderen in de rug en zeer dikwijls de lage rug). Daarnaast kunnen ze ontstekingsverschijnselen vertonen ter hoogte van de gewrichten vooral knieën, enkels en heupen, maar ook ontstekingen ter hoogte van het oog, de darm en de urinewegen.
|
|
|
|
|
Symptomen en diagnose
|
|
De ziekte begint met een pijnlijk gevoel in de rug en het bekken. Typisch is dat de pijn aanwezig is zolang men zit of ligt, maar verdwijnt wanneer men opstaat en beweegt. Naarmate de ziekte vordert, worden ook de spieren steeds strammer en pijnlijker en verliest de patiënt steeds meer beweeglijkheid. Het verloop van de ziekte is erg onvoorspelbaar, maar langzaamaan wordt de patiënt stijver en beperkt zijn vertebrale beweeglijkheid. Sommige patiënten kunnen desondanks normaal verderleven, terwijl anderen hun levensstijl moeten aanpassen en zelfs hun werk opgeven.
Omdat de aantasting van de gewrichten zeer lang symptoomloos kan verlopen, dus zonder specifieke klachten, en omdat de eerste klachten dikwijls niets met de rug te maken hebben, maar eerder met de handen of de ogen, kan het dikwijls maanden en zelfs jaren duren voor de diagnose van S.A. wordt gesteld. Bij vrouwen duurt het gemiddeld vijf jaar, bij mannen drie jaar.
Als de ziekte begint voor het 25e levensjaar is de kans om functioneel gehandicapt te geraken 7 keer hoger dan iemand van dezelfde leeftijd, met tot nu toe geen enkel perspectief. Vele patiënten verliezen op jonge leeftijd hun werk door deze aandoening en na 20 jaar evolutie is 75% zonder werk. Tenslotte is het overlijdenssrisico bij deze patiënten 1,5 tot 4 keer verhoogd.
Een radiografie van de wervelkolom kan volstaan om een juiste diagnose te stellen; eventueel kan een botscintigrafie volgen wanneer de diagnose moeilijker is.
|
|
|
Oorzaak onbekend
|
|
Spondylitis Ankylosans komt naar schatting voor bij 0.5% van de bevolking. In tegenstelling tot andere reumatische aandoeningen, komt SA voor bij jongeren (tussen 15 en 30 jaar) en treft het voornamelijk mannen (2-3 keer meer mannen dan vrouwen).
De oorzaak is onbekend, maar vast staat dat een erfelijke factor -gekend als Human Leucocyte Antigen of HLA B27- een rol speelt. Mensen die dit HLA hebben,vertonen een grotere aanleg voor het ontwikkelen van de ziekte. Bij 90% van de S.A.- patiënten is deze factor aanwezig, maar andersom zullen niet alle mensen met deze genafwijking de ziekte ook effectief ontwikkelen. Waarom de ene persoon ziek wordt en de andere niet, blijft vooralsnog een raadsel.
Opvallend veel S.A.-patiënten hebben ook te kampen met chronische inflammatoire darmziekten zoals colitis ulcerosa of de ziekte van Crohn. Er zijn steeds meer wetenschappelijke argumenten die wijzen op een oorzakelijk verband tussen deze darmproblemen en de gewrichtsontstekingen.
|
|
|
Behandeling
|
|
|
In een vrij grot aantal van de gevallen kan de ziekte gecontroleerd worden met anti-inflammatoire medicaties, die echter meestal continu en lang moeten genomen worden en met oefeningen. In ongeveer 40% van de gevallen is de ziekte echter progressief en kan ze niet gestopt worden met de huidige medicaties. Zij kan dan aanleiding geven tot progressieve verstijving en vervorming van de wervelzuil met constante inflammatoire pijn of tot ernstige misvormingen vooral ter hoogte van de dragende gewrichten.
S.A.-patiënten die ook te kampen hebben met chronische darmontstekingen, zijn vaak gebaat met een basisbehandeling op basis van het product sulfasaline (merknaam Salazopyrine®) waarbij op de eerste plaats de darmproblemen worden aangepakt.
De nieuwe medicaties, TNF-blockers, met als eerste voorbeeld Infliximab (Remicade®) hebben bewezen niet alleen een zeer grote invloed te hebben op de pijn, maar ook op de beweeglijkheid van wervelzuil en gewrichten en op de levenskwaliteit en opent voor de eerste keer hoopgevende perspectieven voor een belangrijk aantal van deze patiënten.
|
zie ook artikel :
Nieuwe behandeling Ziekte van Bechterew terugbetaald
|
|
|
Bewegen
|
|
Heel belangrijk voor een S.A.-patiënt is en blijft: bewegen. Een intensief oefenprogramma met aangepaste rug- en nekoefeningen is noodzakelijk om de beweeglijkheid zoveel mogelijk te behouden én om verdere verstijving tegen te gaan. Door middel van stretching en yoga wordt de spiertonus (dit is de natuurlijke spanning van de spier die onder invloed van pijn, angst enz. verhoogt en zo een pijnlijk stram gevoel veroorzaakt) zoveel mogelijk onder controle gehouden en wordt de lenigheid bevorderd.
Verder moet voortdurend aandacht worden besteed aan een correcte lichaamshouding, en is het van het allergrootste belang dat de Bachterewpatiënt zijn dagelijkse bezigheden zoveel mogelijk verderzet. Want: hoe minder hij beweegt, hoe méér hij verstijft, en in een vicieuse cirkel dreigt terecht te komen.
|
|
|
Zelfhulp
|
|
- De Vlaamse Vereniging voor Bechterewpatiënten vzw richt zich tot Bechterewpatiënten en hun familieleden. Ze wil informatie verspreiden over de medische aspecten van de ziekte en leden helpen bij praktische problemen. De VVB organiseert ook contacten tussen lotgenoten. Ze verdedigt de belangen van de Bechterewpatiënt bij de overheid en steunt het wetenschappelijk onderzoek naar de ziekte.
Info: Pol Bogaert, Knokke-Heist, tel. 050 51 28 30.
www.vvb.rheumanet.org
|
 Verstuur dit artikel naar een kennis
 Druk dit artikel af
verschenen op : 01-09-2000 |
bijgewerkt op : 25-06-2010
|
TERUG |
HOME |
contacteer ons
|
contacteer ons
