Mijn verhaal: Is het bedplassen werkelijk voorbij?

Laatst bijgewerkt: November 2005 | 5 reacties

mijn verhaal Bob, een flinke jonge man van 15, reageert ietwat schuchter: "Neen, ik vind het niet erg om erover te praten. Tenslotte kan dit andere mensen helpen." Wij spreken met hem over zijn aandoening bedplassen die hem en zijn omgeving 9 jaar lang problemen heeft gegeven en waar hij nu mits een correcte behandeling van verlost is.

Het verhaal van Bob

Zaterdagnamiddag. Bob is net gestopt met schilderwerk in huis en maakt tijd vrij voor een gesprek. "Ja, het is erg vervelend en de oorzaak ken ik niet. De dokters zeggen dat ik té vast slaap. Maar de diagnose is eenvoudig: ik ben gewoon een bedplasser."
In zijn familiale omgeving heeft Bob wellicht geluk gehad: zijn ouders en zussen zijn meegegroeid met zijn probleem. Bovendien waren er in de ruimere familie nog twee gevallen van bedplassers bekend; de ouders voelden zich niet zo alleen en konden hun ervaringen uitwisselen. Daardoor was er een spontaan begrip voor Bob's probleem. Thuis werd daarom ook op een praktische wijze omgegaan met de situatie: aangepast beddengoed, zowel thuis als op familievakantie.
Bob is ook erg actief in een jeugdbeweging; daar horen vakantiekampen en weekends bij. Het slapen in tenten heeft zo zijn gevolgen voor iemand die met dit soort problemen te maken heeft. Maar Bob heeft zich jarenlang aangepast: voor hij zichzelf toeliet in te slapen wachtte hij zo lang mogelijk tot hij een laatste maal naar het toilet kon gaan om verrassingen te vermijden. Als hij pech had kon hij maar één ding doen: uitleggen hoe dit mogelijk was. "En natuurlijk zie je dan het verschil: jouw echte vrienden proberen het te begrijpen en aanvaarden dat je dit soort problemen kan hebben, terwijl de anderen je beginnen te pesten."

Na een lange zoektocht naar de juiste therapie, is Bob eindelijk definitief van zijn probleem verlost. "Ja, het was erg vervelend, en ik ben opgelucht. Dit zal voor iedereen gemakkelijker leven zijn."

Hoe kan het zo lang duren voor er een oplossing werd gevonden, kunnen wij ons afvragen?

Enerzijds is er de zeer menselijke overweging (of moeten wij het 'hoop' noemen?) dat dit probleem wel spontaan zal 'overgaan'. Dat klinkt inderdaad erg logisch, maar is niet steeds de juiste houding. Eens dat het kind 7 jaar of ouder is, is het nuttig hulp te zoeken. Anderzijds is het niet zo dat de ouders van Bob niet de moeite hebben genomen om een oplossing te vinden voor hun zoon, wel integendeel.

Toen Bob ongeveer 11-12 jaar was, hebben zijn ouders hulp gezocht bij een therapeute, die een psychologische behandeling heeft voorgeschreven. Bob heeft die therapie gedurende een hele tijd gevolgd, echter zonder resultaat.

Bob herinnert zich dat er ook via het medisch schooltoezicht werd geprobeerd om te zoeken naar een oplossing: het melden van 'bedplassen' aan de schoolarts leverde geen reactie en geen opvolging op.

De huisarts was op de hoogte van het probleem en raadde Bob aan om toch op onderzoek te gaan bij een specialist.

Later, op zijn veertiende, vond Bob's moeder de weg naar een ziekenhuis waar Bob's symptomen eindelijk werden herkend als een aandoening. Dit was de start voor een nieuwe fase in het zoeken naar een oplossing. Deze begon met een behandeling op basis van geneesmiddelen die Bob's blaas moest vergroten. In principe was die wel groot genoeg, maar een verdere vergroting zou het bedplassen kunnen verhelpen. Toen deze poging uiteindelijk ook amper resultaat gaf, werd Bob's behandeling gewijzigd naar een ander geneesmiddel tegen bedplassen gecombineerd met een aangepaste levenswijze. Hij werd er echter niet beter van: "Door ziekte liep alles fout, dus ben ik er maar mee gestopt."

Nog steeds op zoek naar een correcte oplossing, ditmaal in de wetenschap dat het om een aandoening ging, vond Bob's moeder eind vorig jaar via een website een verwijzing naar een ander ziekenhuis; zij maakte snel een afspraak. Sinds februari nu is Bob er in behandeling, een behandeling die volgende maand afloopt: dan is zijn probleem definitief van de baan. Uiteindelijk gaat het om een behandeling op basis van hetzelfde geneesmiddel, ditmaal echter met de juiste aanbevelingen inzake levenswijze. En het werkt. Vroeger was Bob's bed om de twee dagen nat, nu niet meer. Bob en zijn ouders kunnen vooruitblikken op een nieuwe periode, zonder alle vervelende randfenomenen.

De behandelende specialist vertelt: "Toen Bob en zijn mama bij ons kwamen hebben we heel eenvoudig nagekeken hoeveel hij 's nachts aan urine aanmaakt (door zijn ochtendplas bij het nettogewicht van een luier te tellen). Dan hebben we vastgesteld dat hij 's nachts én relatief veel urine aanmaakt én zijn blaas sneller samentrekt dan overdag. We hebben dan de specifieke oorzaak van Bob's bedplassen aan hem en zijn mama uitgelegd. Hij had de keuze tussen twee behandelingsmethodes. Hij heeft zelf voor de medicatie gekozen.

Daarna begreep Bob ook waarom we hem vroegen om zichzelf op te leggen om 's ochtends meer te drinken dan hij eigenlijk dorst had en 's avonds zijn drinken te beperken (en eventueel zijn dorstgevoel te weerstaan). Bovendien hebben we hem twee geneesmiddelen voorgeschreven, enerzijds een geneesmiddel dat ervoor zorgt dat de hoeveelheid urine die hij 's nachts aanmaakt beperkt wordt (iets wat zijn lichaam sowieso zou moeten doen) en anderzijds een pilletje dat zijn blaas rustig houdt 's nachts.

Hiermee is Bob dus snel droog geworden. En nu moeten we heel voorzichtig zijn om niet te snel te stoppen met de nieuwe drankgewoontes en de medicatie want anders is de kans op herval zeer reëel. We leggen ook uit dat het niet erg is om te hervallen, want we weten nu wat we moeten doen om terug droog te worden."

De arts geeft raad

Het verhaal van Bob bevestigt dat bedplassen kan verholpen worden. De diagnose en het advies van de dokter zijn in dit proces echter belangrijk. Door te getuigen wil Bob dan ook de mensen aansporen hun huisarts of specialist te bezoeken als ze met hetzelfde probleem te kampen hebben.

Meer informatie rond bedplassen alsook enkele nuttige adressen waar men terecht kan voor een medische behandeling zijn beschikbaar op www.stopbedplassen.

zie ook artikel : Bedplassen (enuresis nocturna ): geen reden tot paniek


verschenen op : 16/11/2005 , bijgewerkt op 15/11/2005

5 reacties

bedplassen

door anoniem, 23 October 2011 om 14:45

beste, zou u ons kunnen helpen aub, mijn dochter heeft als thema van haar eindwerk : bedplassen , hoe mee te leven, ook met de buitenwereld zou u ons meer kunnen vertellen wat uw ervaringen waren tov de leefwereld, hoe dit zou kunnen verbeterd worden enz alvast bedankt

bedplassen

door anoniem, 25 July 2006 om 23:18

ik leed aan bedplassen tot 4jaar terug.ben nu 50.is begonnen op mijn 5e jaar.ik geef veel moed aan mensen met dit probleem.hoop dat ze niet het zelfde moeten meemaken als ik.veel sterkte en aan de ouders van bplassers.niet straffen.blijft heel je leven bij. gtjes

bedplassen

door anoniem, 3 December 2005 om 00:24

wel bob , ik ben volwassen en bedplas nog; stress, geen slaap en dan de té diepe slaap....heb oef. gevolgd en gaat stukken beter! maar soms, nog te vaak, nou ja, moet ik geen tekening bij maken. is mss niet zo een opbeurend verhaal voor jou, maar wil je gewoon laten weten dat je niet alleen bent.

bedplassen

door Stefaan, 17 November 2005 om 18:18

Ook onze beide kinderen hebben lang problemen gehad met bedplassen, en dit tot hun 13 jaar. Wij zijn met hen een aantal jaar in behandeling gegaan bij een goeie uroloog, en de oplossing is in hun beiden geval een verstuiving gebleken die men moest nemen (via de neus). Daardoor werd het bedplassen gereduceerd tot "occasioneel", en na enkele jaren kon de behandeling uitdoven en uiteindelijk stopgezet worden. Beiden zijn er nu definitief vanaf. Het ging om het "Minirin" spray ; wel duur maar speciale aanvraag in te dienen bij ziekenfonds om geld terug te kunnen krijgen.

Bedplassen

door Linda, 17 November 2005 om 15:05

Ook mij zoon had hetzelfde probleem en na zelf alle mogelijke middeltjes te hebben geprobeerd hebben we ons laten helpen.Eerst een plaswekker geprobeerd,maar ook dat bood geen hulp.Uiteindelijk via het UZ te weten gekomen dat hij ook niet voldoende hormoon aanmaakte die de urinehuishouding regelt.Hij heeft een paar jaar een kunstmatig hormoon genomen.Hij is nu 19 en gelukkig al 3 jaar droog.

bekijk alle 5 reacties

Reageer zelf

verberg bovenstaande gegevens :
je naam en emailadres verschijnen dan niet bij je reactie.
hou me op de hoogte van reacties :
telkens iemand een reactie plaatst bij dit bericht ontvang je een e-mail.
tekens over.
pub